Realiteit

Categorie: Blog Gepubliceerd: maandag 26 juni 2017 Geschreven door Super User Afdrukken E-mail

Naar aanleiding van mijn ziekte heb ik dit artikel laatst op mijn Facebook pagina geplaatst. De reacties waren heel divers, fijn, bijzonder maar wel positief. Voor diegenen die het daar niet hebben gelezen, plaats ik het hier nogmaals:

Beste FB-vrienden,

Al maanden overspoel ik jullie met berichten over mijn ziekte en alle tests, behandelingen en bezoeken aan het ziekenhuis. Mss voor de een fijn om te lezen, voor de ander mss minder, vanwege de oorzaak of gewoon omdat je er eigenlijk niets over wilt horen en het wellicht lastig vindt om met dit soort berichten om te gaan.

De meeste berichten en foto's, die ik nu op de sociale media zet, zijn van positieve aard. Het gaat goed, steeds beter, de PSA-waardes zijn lekker laag, ik voel me goed etc. Fijn om te schrijven, voor jullie mss fijn om te lezen; de reacties zijn altijd hartverwarmend en leuk en fijn om te krijgen.

Maar er is ook een andere kant, de harde realiteit. Ondanks het feit dat de resultaten en uitslagen prima zijn, ik me goed voel na een behandeling en er tot nu toe minimale tot geen bijwerkingen van ondervind, zijn er ook de momenten, die ik natuurlijk niet op FB zet en die dan ook niet zo positief zijn. Er zijn genoeg dagen, dat ik me ellendig voel, heel verdrietig, gefrustreerd, rusteloos, vermoeid, maar ook veel onverwerkte emoties heb over dingen uit het verleden, die er nu uitkomen (waarschijnlijk gevoed door de hormonenkuur) en door de bewustwording van de gevolgen van mijn ziekte. Ik krijg daar gesprekken met professionals voor.

Want let wel ... ik heb een hele nare ziekte, waarvan je kunt stellen dat het een sluipmoordenaar is. Door de uitzaaiingen is een operatie niet mogelijk en zal ik dus niet meer genezen. De medici houden met hormooninjecties, aangevuld met chemo, die rakkers onder de duim, maar op den duur is ook de hormooninjectie weer uitgewerkt en moeten er vervolgbehandelingen plaatsvinden en andere middelen worden ingezet, waarvan er gelukkig op zich nog genoeg voorhanden zijn. Alles staat in het teken om de boel onder controle te krijgen c.q. te houden en mijn levensverwachting te verlengen, helaas echter niet om helemaal te kunnen genezen. Uiteindelijk zal ook dit geen stand houden en vraag ik mij af in hoeverre het dan terugkomt op bijv. andere organen enz. De artsen zijn hier heel duidelijk en eerlijk over geweest, wat overigens wel hard bij mij naar binnengekomen is.

Ik ben mij er dus heel goed van bewust dat ik niet meer zal genezen (hoewel ze zeggen dat de wonderen nog de wereld niet uit zijn), maar dat ik door alle behandelingen e.d. hopelijk nog een tijdje mee kan: 1, 5, 10, 20 jaar? .... niemand weet het. Dit heeft mij op enig moment heel erg beangstigd, dat mijn toekomst opeens over is, ik geen plannen meer kan maken en er geen idee van heb wanneer het voorgoed over en uit zal zijn. Ik ben heel verdrietig over sommige beslissingen uit het verleden en had een aantal dingen graag anders gedaan. Ik voel me schuldig naar mijn collega's toe, dat ik niet in staat ben om mijn werk te doen ... ik heb plenty tijd om daarover te piekeren en na te denken. En dat is niet altijd goed. De angst slaat echter langzamerhand om in berusting en ik probeer de rust te krijgen over het eventuele 'einde'. Het is al met al een proces waar ik nu in zit. De gesprekken met de professionals moeten mij ook wat meer laten 'leven' en 'genieten' …

Ik word omringd door zoveel lieve mensen, mijn familie en een hele goede vriendin, Janneke, die met z'n allen weer kleur op mijn wangen toveren door er altijd voor mij te zijn en mij ondersteunen met van alles en nog wat. Daarnaast de goede zorgen van het personeel in het ziekenhuis, dat mij helpt en er voor mij is. En natuurlijk geven de positieve resultaten mij weer de energie, kracht en motivatie om de tijd, die mij nog gegeven is, met een fijn en goed gevoel in en er voor te gaan. En daar geniet ik nu dan ook ten volle van ...


Hits: 336

Add comment

Security code Refresh

Bottom Gallery Horizontal